1. تسکین خارش پوست: کرم های ضد خارش عموماً حاوی آنتی هیستامین، بی حس کننده های موضعی یا کورتیکواستروئیدهای ضعیف هستند. با مسدود کردن آزاد شدن هیستامین ناشی از واکنش های آلرژیک یا کاهش حساسیت انتهای عصبی، می توانند به سرعت خارش پوست را تسکین دهند. به عنوان مثال، آنتی هیستامین های رایج مانند دیفن هیدرامین می توانند به طور مستقیم خارش ناشی از آلرژی را کاهش دهند. به طور همزمان، کورتیکواستروئیدهای ضعیف مانند هیدروکورتیزون می توانند به طور موثر التهاب را کاهش دهند و در نتیجه به طور غیرمستقیم ناراحتی خارش ناشی از التهاب پوست را تسکین دهند.
2. پیشگیری و کنترل عفونت ها: کرم های ضد باکتری حاوی مواد ضد باکتریایی مانند موپیروسین، اریترومایسین یا نئومایسین هستند. آنها می توانند رشد باکتری های خاصی را به ویژه در زخم ها یا نواحی شکسته پوست از بین ببرند یا از رشد آنها جلوگیری کنند. هدف آنها کاهش خطر وخامت بیشتر ناشی از عفونت باکتریایی، به ویژه در برابر پاتوژن های رایج مانند استافیلوکوکوس اورئوس و استرپتوکوک است. برای بیماری هایی مانند پای ورزشکاران یا اگزما همراه با عفونت های ثانویه، کرم های ضد باکتری ترکیبی حاوی ترکیبات ضد قارچی نیز می توانند درمان هدفمندی را ارائه دهند.
3. بهبودی پوست را تقویت می کند: کرم های ضد خارش و ضد باکتری، از طریق اثر هم افزایی ترکیبات متعدد، نه تنها ناراحتی بیمار را تسکین می دهند، بلکه یک محیط ترمیم نسبتاً "تمیز" را برای پوست آسیب دیده فراهم می کنند. برخی از محصولات حاوی نرم کننده ها یا موادی هستند که به بازسازی بافت کمک می کنند، مانند ویتامین E و آلانتوئین که به مرطوب شدن پوست، کاهش ترک خوردگی و تسریع در ترمیم سد پوستی کمک می کند. برخی از کرم های مرکب نیز اثر درمانی کمکی بر مشکلات التهابی پوست مانند اگزما، درماتیت و کهیر دارند.